|
![](/assets/images/clear.gif) |
Αρχική » Επίκαιρα κείμενα
![](http://in-agiounikolaoutouneou.gr/assets/mymedia/1494163793_gm_cmf.jpg)
«Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω ἵνα ὅταν ταραχθῇ τό ὕδωρ βάλῃ με εἰς τήν κολυμβήθραν». Τό παράπονο τοῦ παραλυτικοῦ τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς δέν ἀκούεται μόνο, ἀδελφοί μου, στίς πέντε στοές τῆς προβατικῆς κολυμβήθρας, ὅπου πλησιάζει ὁ Ἰησοῦς γιά νά δείξει τό ἔλεος καί τήν εὐσπλαγχνία του σέ ἕναν ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος ἐπί τριάντα ὀκτώ ὁλόκληρα χρόνια παρακαλοῦσε τούς ἀνθρώπους νά τόν βοηθήσουν νά εἰσέλθει στό ὕδωρ γιά νά θεραπευθεῖ ἀπό τήν ἀσθένεια πού τόν κατέτρυχε. Τό ἴδιο παράπονο ἀκούεται συχνά καί στίς ἡμέρες μας ὄχι γιατί λείπουν οἱ ἄνθρωποι. Δέν λείπουν στίς πολυάνθρωπες κοινωνίες μας καί στίς πυκνοκατοικημένες χῶρες μας. Δέν λείπουν οἱ ἄνθρωποι, ὅπως δέν ἔλειπαν καί τότε, γιατί ἀπό τήν προβατική κολυμβήθρα περνοῦσαν καθημερινά πολλοί. Αὐτό πού λείπει στόν παραλυτικό τῆς σημερινῆς Κυριακῆς δέν εἶναι οἱ ἄνθρωποι, εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Αὐτός πού λείπει καί ἀπό ὅσους διατυπώνουν τό ἴδιο παράπονο ἀνά τούς αἰῶνες.
«Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». Πῶς εἶναι ὅμως δυνατόν νά ἔχει ἀνθρώπους γύρω του ὁ παραλυτικός καί νά λέει ὅτι δέν ἔχει ἄνθρωπο; Πῶς εἶναι δυνατόν νά ἐκφράζουμε καί ἐμεῖς τό παράπονο ὅτι «ἄνθρωπον οὐκ ἔχομεν» καί ὅμως νά περιστοιχιζόμεθα ἀπό πλῆθος ἀνθρώπων; Ἡ κραυγή τῆς ἀγωνίας καί τῆς ὀδύνης τοῦ παραλυτικοῦ καί τῶν ἀνθρώπων κάθε ἐποχῆς, πού διατυπώνουν τό ἴδιο παράπονο, ἀποτελεῖ, ἀδελφοί μου, μία θλιβερή διαπίστωση γιά τούς ἀνθρώπους καί τόν κόσμο.
Γιατί οἱ ἄνθρωποι, οἱ πολλοί, δέν ἐνδιαφέρονται γιά τόν συνάνθρωπό τους, δέν ἐνδιαφέρονται γιά τό πρόβλημά του, δέν ἐνδιαφέρονται γιά τή δυσκολία πού πιθανόν ἀντιμετωπίζει, γιατί εἶναι ἀπασχολημένοι μέ τά δικά τους προβλήματα, εἶναι ἀπορροφημένοι ἀπό τήν ἐπιδίωξη τῶν δικῶν τους στόχων καί συμφερόντων, εἶναι προσηλωμένοι σέ ὅσα νομίζουν ὅτι θά τούς προσθέσουν δόξα, φήμη, χρῆμα, κοινωνική καταξίωση καί ὅ,τι ἄλλο. Γι᾽ αὐτό καί δέν ἀντιμετωπίζουν τόν ἄνθρωπο ὡς συνάνθρωπο, ὡς ἀδελφό, ὡς εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ὡς κάτι πού μπορεῖ νά τούς εἶναι εἴτε χρήσιμο εἴτε ἄχρηστο στούς σκοπούς καί στίς ἐπιδιώξεις τους, πού μπορεῖ νά εἶναι κάποιες φορές ἐμπόδιο στίς φιλοδοξίες τους καί τίς προοπτικές τους, καί γι᾽ αὐτό ἀδιαφοροῦν γι᾽ αὐτόν, ἐάν δέν τοῦ φέρονται καί ἐχθρικά.
«Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». Τό παράπονο αὐτό ἀνεβαίνει, ἀδελφοί μου, κάποιες φορές καί στά δικά μας χείλη, ὅταν αἰσθανόμεθα ὅτι ἀδικούμεθα καί δέν μποροῦμε νά ὑποστηρίξουμε τό δίκαιό μας, ὅταν θέλουμε νά ἀποδείξουμε τήν ἀλήθεια καί κάποιοι ἄλλοι στέκονται ἐμπόδιο, ὅταν χρειαζόμαστε βοήθεια καί κάποιοι μᾶς γυρίζουν ἐπιδεικτικά τήν πλάτη. «Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». Ζητοῦμε ἄνθρωπο καί ἐμεῖς, ὅπως ζητοῦμε καί ὁ παραλυτικός. Ζητοῦμε ἄνθρωπο ὡς ἄτομα, ὡς κοινωνία, ὡς Ἔθνος πού θά μᾶς βγάλει ἀπό τό ἀδιέξοδο στό ὁποῖο ἔχουμε περιέλθει. Ζητοῦμε ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος θά τείνει χεῖρα βοηθείας καί θά μᾶς βάλει στό ὕδωρ τῆς κολυμβήθρας γιά νά θεραπευθοῦμε. Ζητοῦμε ἄνθρωπο, ἀλλά ξεχνοῦμε ὅτι ἐκεῖ πού δέν ὑπάρχει ἄνθρωπος, ὑπάρχει ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς, πού ἐμφανίζεται γιά νά θεραπεύσει τόν παράλυτο καί νά τόν λυτρώσει ἀπό τήν ταλαιπωρία. Ξεχνοῦμε ὅτι ἐκεῖ πού δέν ὑπάρχει ἄνθρωπος γιά νά μᾶς στηρίξει καί νά μᾶς σώσει, ὑπάρχει ἡ Παναγία Μητέρα τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία σπεύδει μέ μητρική στοργή καί ἀγάπη νά ἀνταποκριθεῖ στή φωνή τῶν τέκνων της πού ζητοῦν τή βοήθειά της. Εἶναι πολύ σημαντικό νά μήν τό ξεχνοῦμε αὐτό, ἀδελφοί μου, γιατί δίνει πάντοτε λύσεις στά ἄλυτα προβλήματα τῆς ζωῆς μας, γιατί διεξόδους στά ἀδιέξοδά μας εἴτε τά προσωπικά εἴτε τά συλλογικά.(...)
Του Βεροίας Παντελεήμονος
|
|