|
![](/assets/images/clear.gif) |
Αρχική » Επίκαιρα κείμενα
Δὲν βρίσκω χορτασμό, ὅταν σκέπτωμαι τὸ μεγαλεῖο τῆς Λειτουργίας μας.Εἶναι τόσα τὰ στοιχεῖα, ποὺ τὴν ἀπαρτίζουν, ὥστε ἡ σκέψι δὲν κουράζεται ποτὲ νὰ τὰ ἀνασκαλεύῃ καὶ νὰ ἐμβαθύνῃ στὸ νόημά τους. Ἀπόψε, μὲ συνέχει ἡ προσμονή. Περιμένω μὲ κάποιο δέος ν’ ἀνατείλῃ ἡ αὐριανή μου μέρα καὶ ν’ ἀρχίσω, μέσα στὴν ἐξαϋλωμένη ἀτμόσφαιρα τῆς Λειτουργίας μας, τὸν διάλογο μὲ τὸν Ἐσταυρωμένο Λυτρωτή. Ὁ Κύριός μας δὲν μᾶς στέρησε βέβαια τὸ δικαίωμα νὰ μιλᾶμε μαζί του σὲ κάθε περίστασι. Σ’ ὁποιαδήποτε ὥρα καὶ σ’ ὁποιαδήποτε στιγμὴ μποροῦμε ν’ ἀνυψώνουμε τὶς καρδιὲς μας στὸν θρόνο του καὶ νὰ τοποθετοῦμε μπροστὰ του τά αἰσθήματα τῆς ψυχῆς μας καὶ τὰ προβλήματα τῆς ζωῆς μας. Ὅμως τὸν διάλογο, ποὺ πραγματοποιοῦμε μαζί του στὴν Λειτουργία, τὸν βλέπω ἐντελῶς ἰδιότυπο καὶ προνομιακό. Σ’ αὐτὸν δὲν λαβαίνει μέρος τὸ ἄτομο, ἀλλὰ ἡ οἰκογένεια, ἡ Ἐκκλησία. Ὅλοι μαζί, ἑνωμένοι σ’ ἕνα σῶμα, μαζευόμαστε μπροστὰ στὸν θρόνο του κι’ ἀφήνουμε ὁμόφωνη καὶ πανίσχυρη τὴν προσευχή μας. Στὴν Λειτουργία μας δὲν εἶναι οἱ ἐπὶ μέρους καρδιές, ποὺ αἰσθάνονται καὶ κραυγάζουν. Ἡ χαρὰ ἢ ὁ πόνος ὁλόκληρης τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ τὰ αἰσθήματα καὶ τὴν δοξολογία καὶ τὴν θερμὴ δέησι, ποὺ τὰ διάφορα γεγονότα τῆς ζωῆς ἐμπνέουν, ἀναλαμβάνει ὁλόκληρη ἡ Ἐκκλησία νὰ τὰ παρουσιάσῃ μπροστὰ στὸν θρόνο τοῦ Οὐρανίου Πατέρα. «Πάλιν λέγω ὑμῖν ὅτι ἐὰν δύο ὑμῶν συμφωνήσωσιν ἐπὶ τῆς γῆς περὶ παντὸς πράγματος οὗ ἐὰν αἰτήσωνται, γενήσεται αὐτοῖς παρὰ τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Ματθ. ιη´ 19) μᾶς παρήγγειλε ὁ Κύριος.Στὴν Λειτουργία δὲν εἶναι δύο ἢ τρεῖς ποὺ συμφωνοῦν. Εἶναι ὅλα τὰ μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ὑπακούουν σὲ μιὰ καὶ τὴν αὐτὴ κεφαλὴ καὶ προσεύχονται μὲ μιὰ καὶ τὴν αὐτὴ καρδιά. Κι’ ἐκεῖνος ἀκούει κι’ ἀπαντάει. Δέχεται τὶς ἱκεσίες καὶ τὶς κραυγὲς τῶν παιδιῶν του κι’ ἀνταποκρίνεται, προσφέροντας τὴν ἀγάπη του. Πόσο σοφὰ εἶναι τοποθετημένη ἡ εὐχὴ τοῦ ἱερέως, λίγο μετὰ τὸ: «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία…», ὅταν ὁ διάκονος κάνῃ τὴν τρίτη συναπτή: «Ὁ τὰς κοινὰς ταύτας καὶ συμφώνους ἡμῖν χαρισάμενος προσευχάς, ὁ καὶ δυσὶ καὶ τρισὶ συμφωνοῦσιν ἐπὶ τῷ ὀνόματί σου τὰς αἰτήσεις παρέχειν ἐπαγγειλάμενος, αὐτὸς καὶ νῦν τῶν δούλων σου τὰ αἰτήματα πρὸς τὸ συμφέρον πλήρωσον, χορηγῶν ἡμῖν ἐν τῷ παρόντι αἰῶνι τὴν ἐπίγνωσιν τῆς σῆς ἀληθείας καὶ ἐν τῷ μέλλοντι ζωὴν αἰώνιον χαριζόμενος».Τὶς κοινὲς προσευχές μας θὰ προσφέρουμε αὔριο στὴν θεία Λειτουργία. Καὶ εἶμαι βέβαιος, πώς, ἐκπληρώνοντας ὁ Κύριος τὴν ὑπόσχεσί του θὰ σκύψῃ ν’ ἀκούσῃ τὴν θερμὴ ἱκεσία μας, ποὺ εἶναι καρπὸς τῆς ἑνότητος καὶ τῆς ἀγάπης, καὶ θὰ ἐκπληρώσῃ τοὺς πόθους μας καὶ τὰ αἰτήματά μας.Αὐτή, τὴν ἀποψινή μου σκέψι, ἄν τὴν εἶχα κάθε φορὰ ποὺ μπαίνω στὸ Ναό, πόσο προσεκτικὸς θὰ ἤμουνα! Πόσο ἡ καρδιά μου θὰ ἦταν γεμάτη ἀπὸ συγκίνησι καὶ οἱ ἐκδηλώσεις μου μετρημένες! . Μεταξύ μας ἐφαρμόζουμε μὲ πληθωρισμὸ κανόνες εὐγενείας. Περπατᾶμε στὰ ἐπίσημα σπίτια διακριτικά. Μιλᾶμε χαμηλόφωνα, γιὰ νὰ μὴν ἐνοχλήσουμε τοὺς διπλανούς μας. Προσηλώνουμε καὶ τὴν σκέψι καὶ τὸ βλέμμα στὸ ἀνώτερο πρόσωπο, ὅταν παρουσιαζώμαστε μπροστά του, καὶ τοῦ μιλᾶμε προσεκτικά.Στὸν Ναὸ τοῦ Θεοῦ ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ μᾶς κλέβει τὴν εὐγένεια. Περπατᾶμε μὲ θόρυβο, ἐνοχλοῦμε τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας ποὺ προσεύχονται, ἀποσύρουμε τὴν προσοχὴ ἀπὸ τὸ πιὸ ἐπίσημο πρόσωπο, τὸ πρόσωπο τοῦ Ἐσταυρωμένου Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ πιάνουμε κουβέντα μεταξύ μας. Αὐτὴ εἶναι ἡ τραγικὴ πραγματικότης. Ἐμεῖς οἱ ἴδιοι καταπονοῦμε τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τὴν Ἐκκλησία, τὴν ἀποσποῦμε ἀπὸ τὸ μεγάλο ἔργο τῆς προσευχῆς, τῆς κλέβουμε τὴν χαρὰ τῆς συνομιλίας μὲ τὸν Κύριο. Ἔτσι πᾶμε νὰ μιλήσουμε στὸν Κύριο, καὶ φεύγουμε χωρὶς νὰ τοῦ ἔχουμε πῆ, μερικὲς φορές, οὔτε μιὰ λέξι. . Αὔριο, Κύριε, θὰ ἐπαναλάβω τὴν συνομιλία μαζί σου. Θὰ σοῦ μιλήσω. Καὶ θὰ προσπαθήσω νὰ σέ ἀκούσω. Μέσα στὴν Ἐκκλησία σου. Μέσα στὸ σύνολο τῶν πιστῶν σου. Μὲ συνέχει ὅμως ἕνας φόβος. Θὰ μπορέσω νὰ ἀνταποκριθῶ στὸ προνόμιο ποὺ μοῦ δίνεις; Θὰ σταθῶ μπροστά σου μὲ προσοχή; Θὰ σοῦ μιλήσω μὲ εὐλάβεια; Θὰ ἐκφράσω τὴν προσευχή μου μὲ θερμότητα;Δίδαξέ με, Κύριε, μὲ τὸ Πνεῦμα σου τὸ Ἅγιο τὰ λόγια τῆς δοξολογίας καὶ τῆς ἱκεσίας μου στὸ λατρευτὸ καὶ πανάγιο πρόσωπό σου.
τοῦ Μητροπ. Ἀττικῆς καὶ Μεγαρίδος Νικοδήμου «ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ»
|
|