|
![](/assets/images/clear.gif) |
Αρχική » Επίκαιρα κείμενα
![](http://in-agiounikolaoutouneou.gr/assets/mymedia/1706854974_gm_cmf.jpg)
Πολλές φορές, όταν μας βρίσκουν δυσκολίες μέσα στη ζωή μας αντί η καρδιά μας να μαλακώσει, σκληραίνει, αντί η καρδιά μας να αναζητήσει φίλους ψάχνει για εχθρούς, αντί η καρδιά μας να αναζητήσει στηρίγματα, αντί η καρδιά μας να αναζητήσει μια αγκαλιά να κουρνιάσει και να ξεκουραστεί κλείνεται στον εαυτό της, απομακρυνόμεθα από τους άλλους και οδηγούμαστε σε απομόνωση.Αυτές ακριβώς τις λεπτές ψυχές είναι, που ο διάβολος θέλει να πειράζει, θέλει να δοκιμάζει γιατί θεωρεί ότι είναι ετοιμόρροπες και αδύναμες και ότι είναι εύκολη βορά στα δικά του σχέδια που σχέδια του διαβόλου είναι να οδηγήσει τον άνθρωπο στην απελπισία, να τον οδηγήσει μακριά από τον Θεό.Και αυτή η πνευματική αρχοντιά καλλιεργείται και περιφρουρείται με τρεις μεγάλους φράχτες.
Ο πρώτος φράχτης είναι η συνείδηση, ο δεύτερος φράχτης είναι ο φόβος του Θεού και ο τρίτος φράχτης η ντροπή του κόσμου.Ο εσωτερικός νόμος, ο οποίος φανερώνεται όταν ο άνθρωπος βρίσκεται ενώπιον κόστους, τότε φανερώνεται τι συνείδηση έχει ο καθένας, όταν από την επιλογή την οποία θα κάνει, καλείται να πληρώσει τίμημα. Συνείδηση χωρίς τίμημα και συνείδηση βελούδινη δεν υπάρχει.Αποφάσεις που καταξιώνουν τη συνείδηση και φανερώνουν την εσωτερική ποιότητα ενός ανθρώπου, κατά πόσο δηλαδή έχει πραγματική λεπτότητα ή κατά πόσο είναι προσκολλημένος σε συμφέροντα, σε ιδιοτέλεια ή επιδιώξεις φανερώνεται στην οριακή στιγμή που καλείται να πράξει κατά συνείδηση κι αυτός που επιλέγει να τιμήσει τη συνείδησή του με το κόστος και με το τίμημα που φέρει η επιλογή του, αυτός ο άνθρωπος είναι πραγματικός χριστιανός, αυτός ο άνθρωπος έχει πραγματική λεπτότητα και δεν είναι ένας αμοραλιστής, εγκλωβισμένος στη φιλαυτία του, στην απάθεια και στο πρόσκαιρο συμφέρον.
Αλλά και ο φόβος το Θεού ο δευτερος φράκτης δεν είναι μία σχέση δουλική με το Θεό, αλλά είναι ο πανάρχαιος, ο πανακήρατος, ο άγιος θεσμός του ιερού, της αίσθησης του ιερού, του να υποκλίνεται ο άνθρωπος μπροστά στο ιερό.Ο άνθρωπος ο λεπτός και ευγενής συστέλλεται μπροστά στο θέλημα του Θεού, αναρωτιέται σε κομβικά και καίρια ζητήματα, τι θα ανέπαυε το θέλημα του Θεού, τι θα ήθελε ο Θεός να πράξω τούτη την ώρα, τι θα ήθελαν οι Άγιοι της Εκκλησίας τι θα έπραττε ένας Άγιος αν ήταν στη θέση μου, ποια επιλογή θα έκανε;
Και φυσικά το τρίτο, η ντροπή του κόσμου, όχι σαν μία διαδικασία υποταγής στον κοινωνικό στιγματισμό ή στην κοινωνική περιθωριοποίηση αλλά σαν μία δυνατότητα, σαν εξασφάλιση της δυνατότητας, να μπορείς να κοιτάς τους αδελφούς σου, τους συμπολίτες σου στα μάτια, να τους κοιτάς όπως λέγανε οι παππούδες κι οι γιαγιάδες «με καθαρό το κούτελο», με καθαρό το μέτωπο, να μπορείς να περπατάς μέσα στο δρόμο και να μπορείς να είσαι βέβαιος, ότι έκανες το καθήκον σου, έπραξες το χρέος σου.Μπορεί ενδεχομένως κάποιοι να επιχειρούν να αμβλύνουν το αίσθημα της ντροπής, να εξαφανίσουν και ντροπή, να μας φέρουν σε μία οικειότητα με πράγματα που κάποτε κοκκινίζαμε και μόνο αν τα ακούγαμε, αυτό όμως δεν σημαίνει, ότι οι αξίες παύουν να είναι αξίες, αυτό δεν σημαίνει ότι οι αρχές παύουν να είναι αρχές, αυτό δε σημαίνει ότι τα ιδανικά παύουν να είναι ιδανικά.
Μπορεί ο κόσμος να μεταβάλλεται, οι συνθήκες να μεταβάλλονται αλλά υπάρχει μια «μαγιά» όπως έλεγε ο μεγάλος Μακρυγιάννης, η οποία παραμένει, η οποία λειτουργεί μυστικά και σιωπηλά κι η οποία κάποια στιγμή φουσκώνει, γίνεται ζύμη, γίνεται Άρτος Ζωής. Γι’ αυτό κανείς μην επαναπαύεται στις πρόσκαιρες μεταβολές των καιρών. Έρχονται και παρέρχονται τα κύματα της μόδας, έρχονται και παρέρχονται διάφορα ρεύματα, η ιστορία κάνει κύκλους και το ρολόι γυρίζει, για αυτό να προσέξουμε σε ποιο δείκτη της ιστορίας θα βρεθούμε.Η λεπτότητα, η ευγένεια και η ευαισθησία είναι αρετές που δοκιμάζονται κάθε μέρα από όλους μας, προς όλους μας και για όλους μας.
Ο Φθιώτιδος Συμεών
|
|